Szukając gdzie indziej (antykwariat)

UWAGA!!! PRODUKT ZNAJDUJE SIĘ W DZIALE "ANTYKWARIAT"!!!

W powieści Szukając gdzie indziej Stanisława Fleszarowa-Muskat snuje refleksyjną opowieść o człowieku rozdwojonym między przeszłością a teraźniejszością, między przywiązaniem do miejsc i ludzi a nieuchronnością zmian. Głównym bohaterem jest Daniel – mężczyzna dojrzały, wrażliwy, zamieszkały w starym, „szepczącym” domu, który jak żywy organizm przechowuje wspomnienia, emocje i echa dawnych rozmów. W jego życiu dokonuje się powolna, lecz nieunikniona przemiana – zarówno osobista, jak i społeczna.

Daniel, prowadząc wygodne, choć samotne życie, korzysta z luksusów, które sam wywalczył: łazienki, kanalizacji, własnej przestrzeni. Jednak mimo postępów cywilizacyjnych i zewnętrznego spokoju, w jego wnętrzu kłębią się pytania: „Czego ja właściwie chcę?” — echo emocjonalnego zagubienia i potrzeby głębszego sensu. Kontakt z kobietą z sąsiedztwa, wspomnienia listów, nieprzespane noce i rozmowy z samym sobą stają się pretekstem do rozrachunku z własnym życiem.

Fleszarowa-Muskat, portretuje ludzką psychikę i codzienność. Z dbałością o detal pokazuje świat pogranicza: między starym a nowym, między uczuciem a rozsądkiem, między wspomnieniem a przyszłością. Jej język, pełen poetyckich obserwacji i życiowej prawdy, sprawia, że nawet codzienne czynności i zwyczajne sytuacje zyskują głębię emocjonalną.

Szukając gdzie indziej to opowieść o wewnętrznej podróży, o trudnych pytaniach i o potrzebie zakorzenienia – nie tyle w miejscu, ile w drugim człowieku.

Stan: bardzo dobry.

Fragment książki:

Stare domy, jak starzy ludzie, lubią szeptać do siebie. Daniel słuchał przez całą noc tych wynurzeń trzeszczących schodów, wzdychających okien, pieców, które nawiedzał wiatr. Nie mógł spać i wmawiał w siebie, że czyta, choć trzymał tylko przed sobą oprawny w szare płótno tom Plutarcha. Zasypiał dotąd znakomicie po przeczytaniu kilku kartek „Żywotów sławnych mężów”, jakby z własnych niepokojów leczyły go niespokojne dzieje tamtych odległych ludzi, nadmiernie uczestniczących w życiu i tak mało ratujących z jego bogactw. Tej nocy jednak zawiódł go nawet Aleksander Wielki. Położył więc wreszcie gruby tom na nocnym stoliku obok listu, który czytał już dwa razy i miał ochotę przeczytać go jeszcze raz, aby wybyć się wreszcie zdumienia. Nie dotknął jednak koperty, cofnął rękę, gdy palce zbliżyły się do niej, i leżał z otwartymi oczami, nie gasząc światła, aby nie widzieć jaśniejszego nieba. Dom znowu szeptał, stawał się nocą bardziej rozmowny niż za dnia, kiedy przegadywali go ludzie wciąż wydeptujący progi starego mieszkania. Na strychu i w pokojach gościnnych na górze tłukły się koty, zbyt opite mlekiem, aby czatować na myszy.

Daniel wstał nie spojrzawszy na zegarek, poszedł do łazienki i zrobił sobie kąpiel. Był to luksus, którego zażywał od pół roku. Zazdroszczono mu go w całej okolicy. Nie wiadomo, która z dwóch inwestycji była większą rewolucją w dziejach Bukomierza.