Habit bez powołania

Dziś chciałam Wam opowiedzieć więcej o książce "Habit bez powołania". Tytuł może wydawać się lekko kontrowersyjny, ponieważ kwestie wiary budzą wiele emocji. Czułam je całą sobą, ale również towarzyszyło mi ogromne zrozumienie dla byłej siostry i wdzięczność za to, że zrezygnowała z posługi. Poświęcić życie można Bogu, ale nie za wszelką cenę. Ta autobiografia to bardzo konkretna i cenna pozycja na rynku wydawniczym. To opowieść o kobiecie, która wstąpiła do zakonu, by po kilku latach opuścić jego mury na zawsze. Katarzyna Swoboda przybliża nam życie klasztorne, które wielokrotnie nie jest takie jakim by się wydawało. Przypomina bardziej więzienie, aniżeli zgromadzenie służące Bogu. Czy w dzisiejszych czasach normalny jest brak dostępu do jakichkolwiek mediów, technologii? Czy żeby wierzyć i wielbić Boga, wymagane jest żyć jak mnich, bez kontaktu ze społeczeństwem, rodziną czy nawet innymi siostrami zakonnymi? Rozmawiać można, ale tylko o wyznaczonych porach. Czytać literaturę, owszem, ale tylko tą katolicką, bo grzechem byłoby czytać siostrze o miłości do bliźniego. Życie za murami nie jest sielanką. Dni są pełne obowiązków, niejednokrotnie do późnych godzin nocnych, a wynagrodzenie za wykonywaną pracę wpływa na konto zakonu. Siostra nie ma nic. Nawet rzeczy do pielęgnacji czy higieny osobistej. Odniosłam wrażenie, że takie warunki uwłaczają człowiekowi, pozbawiają go godności i pewności siebie. Co bardzo mi się podobało w tej "spowiedzi" to fakt, że autorka nie ukrywa również swoich słabości, a miała ich wiele. Każdy popełnia błędy, tym bardziej, gdy tej wiary nie doświadcza się tak, jak nakazują kanony klasztorne. Gdy czytałam tą "spowiedź", bo tak ją nazwałam, doszłam do wniosku, że ja bym nie wytrzymała nawet dnia w takiej izolacji. Wydaje mi się, że panujące w zakonach warunki mogą złamać nawet siostry najbardziej wierzące. Przecież żyć chce każdy. Wszyscy pragną normalności, nawet będąc oddanym Bogu.