Haftowana bandera

Haftowana bandera

Haftowana bandera to powieść autorstwa Augustyna Necla – kaszubskiego pisarza i rybaka, znanego z literackiego upamiętniania życia ludzi morza i Pomorza. Książka ukazuje się w nowym wydaniu w 123. rocznicę urodzin autora, dzięki staraniom Stowarzyszenia Sztotland i wsparciu Gminy Władysławowo. To opowieść osadzona w realiach kaszubskich tradycji morskich, pełna przygód, charakterystycznych postaci i nadmorskiego klimatu. Książka wydana została z dbałością o stronę edytorską i graficzną, zachowując ducha oryginalnego wydania z 1972 roku.

I. REWSKA FLOTYLLA

W nadmorskiej wsi Rewie od niepamiętnych czasów zamieszkiwał ród żeglarzy o nazwisku Długi. Pływali oni na fregatach i barkach, które kursowały z Gdańska przez Bałtyk, Morze Północne, Morze Śródziemne i Ocean Atlantycki do portów obu Ameryk. W tym to rodzie w roku 1807 z ojca Jana i matki Heleny przyszedł w maju na świat syn Henryk. Było to w dniu, gdy polskie legiony i ochotnicy ze wszystkich stron Polski wyruszali z rąk zaborcy pruskiego Gdańsk. Zasłużył wówczas na wybrzeżu gdańskim i Kaszubach generał Henryk Dąbrowski, wódz legionów polskich walczących obok zwycięskiej armii Napoleona.

Jan Długi, znany okrętnik, wielki patriota, bez zastanowienia nadał nowo narodzonemu chłopczykowi swojemu synkowi na imię Henryk. Chłopak chował się na szperku rewskim, to jest na kilometr długim półwyspie wrzynającym się w Zatokę Pucką od Gdańskiej, odgraniczającym swym językiem Zatokę Pucką od Zatoki Gdańskiej. Przy nasadzie tego półwyspu leży wieś Rewa, ciągnąca się dokoła lądowej strony brzegami wód przylegających do Oksywia i Gdańska i południowej Zatoki. Zatokę, nad którą to znajdował się za czasów pierwszych łaskat kaszubskich port koło wsi Mosty Książęta kaszubscy nadal przypisali klasztorowi żukowskiemu, na podstawie którego mógł w tym porcie utrzymywać flotyllę rybackich statków. Ale to już legenda starych czasów, że na tych statkach również kwiatne uprawiając połowy, oddawali do klasztoru w Żukowie każdą dziesiątą rybę. Rybacy mogli cały połów dorsze, szproty i ładny sprzedawać na rynku rybnym w Gdańsku, tylko odbiorca mnich z klasztoru pilnował każdego swojego łososia i co dziesiątego śledzia.

Zaś na zachodnim brzegu tej zatoki stała mała osada rybacka, składająca się z dwóch chat. Myślisz, który miał rodzinne szczęście, bo wychował ośmiu synów i dwie córki. Natomiast Derc miał tylko jednego syna i jedną córkę, którą w pierwszym potłogu udawał się nad Wielkie Morze*, skupując tam bursztyn i łososia."

(fragment książki)